RRETH NESH

foto-about-us-

SI LINDI FUNDJAVË NDRYSHE?

Më 27 tetor 2015, Fundjavë Ndryshe lindi mes varfërisë. Si një dëshirë për të ndihmuar njerëzit në nevojë. Lindi ekzaktësisht si dëshira e një të riu vetëm 21 vjeç, ku mes mundësive për të jetuar në dimensionin e shndëritshëm të aktualitetit tonë, ai zgjedh të mbështesë grupin shoqëror më të dobët të vendit. Zgjedh të mbështesë të varfërit, shqiptarët e varfër. Lindi si dëshira e një individi, që gjeneroi një ide, një frymë që krejt papritur pushton shpirtrat e qindra të rinjve për vullnetarizëm. Mbi të gjitha, “Fundjava” lind si një alkimi ku bashkohet mirësia, dhe dhimbja, ku bashkohet vullneti dhe puna, ku transparenca është çështje dinjiteti dhe mbi të gjitha, të gjithë njerëzit vlerësohen për atë çka janë, dhe jo atë që kanë.

Varfëria është realiteti më i hidhur me të cilin po përballemi sot. Eshtë një realitet vrastar, gjakpirës, një realitet që nuk të lë të jetosh si të tjerët, një realitet që nuk të lë të mendosh si të tjerët, që nuk të le as të duash e as të besosh si të tjerët. Është një realitet i pamëshirshëm, një realitet ku fëmijet rriten ndryshe, ku shpirtrat vlerësohen ndryshe, dhe ku dilema më e madhe e Hamletit të vërtitet në kokë, ditë e natë. Të rrosh a të mos rrosh. Dhe kjo është çështja. E nuk mund ta përkufizojmë ndryshe varfërinë përveçse si një kapital që zbeh vlerat njerëzore, atë kapital që përllogarit vetëm gjëra “të numërueshme”. Është një situatë e vendosur mes shumë dhimbjesh, një situatë e strukur edhe mes shumë lotësh të fshehur pas buzëqeshjeve të atyre fëmijëve të varfër… A është e lehtë ta ndryshosh?? Aspak. Nuk ka qenë, dhe nuk do të jetë. Madje edhe ta sfidosh realitetin social në të cilin janë vendosur sot shqiptarët është e vështirë. E vështirë jo për faktin se mungon vullneti, por sepse shpesh ata që janë përpjekur ta sfidojnë dhe ta luftojnë, ose kanë vendosur qëllimin e duhur në një rrugë të gabuar, ose kanë zgjedhur një rrugë që nuk të çon në një qëllim të drejtë.

Mendojmë se dedikimi i kohës, që është çështje zemrash dhe jo kohe, është shumë i rendësishëm, prandaj dhe duhet ta çmojmë shumë. Një nga ato që konsiderojmë si arritjet më të mëdha të fundjavës, është fakti që shkollat dhe vetë qytetet u nxitën të bëjnë bamirësi. Pikërisht në një vend të varfër si Shqipëria, kuptuam se transparenca është çelësi për të hapur zemrat e njerëzve që ata të dhurojnë. Shqiptarët janë një popull bamirës, dhe këtë tregon dhe historia jonë. Në momentin e parë që e kuptojnë se ajo çka dhurojnë shkon atje ku është përcaktuar, këta njerëz janë gati të japin edhe shpirtin. Mendoj se dhurimi, është një akt i brendshëm. Një akt i pastër moral, një ritual i vogël lumturie që na bën të ndihemi mirë. Por shpesh ajo që duhet bërë, dhe ajo çka është e duhura janë dy gjëra krejt të ndryshme. Janë dy gjëra të ndryshme që në themel të tyre kanë një të përbashkët të madhe, të vërtetën. Pjesë e fundjavës kanë qenë dhe persona, të cilët duke parë situatat e vështira dhe të dhimbshme kuptonin se duhet të vleresonin dhe të shtrëngonin fort atë që kanë.

Është mëse e drejtë që aspiratat tona më të mëdha për të ardhmen të konkretizohen tek ndryshimi. Madje e kundërta do të ishte thellësisht e gabuar. Gjithnjë e më fort po përpiqemi të integrohemi. Të shohim drejt perëndimit. Por ne mendojmë se vendi ynë nuk mund të ndryshojë pa u zgjidhur problemet e varfërisë. Nuk mund të ndryshojë, nëse do të kemi akoma fëmijë që do të flenë pa ngrënë darkën, që do të lagen nga shiu që hyn në shtëpi, nëse do të ketë akoma fëmijë që nuk mund të studiojnë sepse nuk mund të blenë rrobat apo librat për të shkuar në shkollë. Nuk mund të ndryshojë, nëse do të kemi akoma familje që nuk i përmbushin as kushtet minimale të jetesës, nuk mund të ndryshojë aq më pak nëse do të kemi familje që flenë nën qiell të hapur…por nuk do të ndryshojë as nëse ulemi dhe presim që ky ndryshim të vijë vetë, ta sjellë Europa apo perëndimi.

Ndryshimi duhet të fillojë nga ne. Të rrahë në fillim në zemrat tona, pastaj në idetë tona. Nëse më parë ne mendonim ta linim Shqipërinë, mendojmë se është koha që ta hedhim poshtë këtë mit. Është koha të punojmë për të ndihmuar njëri tjetrin. Për t’i dhënë dorën njëri - tjetrit sepse vetëm e tillë një rimëkëmbje mund të jetë e vërtetë. Kur buron nga bashkimi i disa vullneteve.

Kemi parë shumë familje në nevojë të jenë përlotur kur u kemi trokitur në derë, për t’u thenë se nuk janë vetëm. Nuk janë vetëm përballë një armiku që e përndjek këtë komb në shekuj me rradhë. E megjithatë kemi kuptuar, se tek këto familje në nevojë, mund të shkosh të dhurosh edhe një buzëqeshje, sepse aq do të mjaftonte për të marrë shumë dashuri. Ajo çka po përpiqemi të themi, është lidhja mes morales dhe materiales. Sepse kur ne shkojmë tek këto familje në nevojë për t’u dhënë ushqimet, u kemi dhënë mbështetjen tonë morale. Kemi lidhur një kompromis shpirtëror me një premtim. Nuk jeni më vetëm! Kemi parë gjithashtu shumë bamirës të përloten kur shohin fëmijë të zbathur. Kemi parë bamirës të përloten kur shohin se disa metra larg shtëpisë së tyre, ka familje që nuk mund as të ushqehen. Shumica e aktiviteteve kanë pasur momente të thella trishtimi. Momente ku në fraksion sekondash ju reflektoni se ato problemet nën çatinë tuaj të shtëpisë që ju duken gjigande, janë pika uji në oqeane dhimbjesh, ku në një familje në nevojë, dikush është i sëmurë, dikush ka vdekur e disa të tjerë nuk kanë ç’të hane. Dhe “Fundjava Ndryshe” vendos pikërisht të jetë simboli i bamirësisë, jo vetëm në Shqipëri, por në çdo vend të botës ku ka shqiptarë.

Vendimi për të qenë simboli i bamirësisë, nuk ka qenë një vendim i lehtë për t’u marrë. Më tepër se aq, ka qenë një vendim i ndjerë. Të vetëm, të varfërit nuk mund të dalin dot nga fati i tyre, nuk mund ta shpërthejnë dot shtresën e tyre. Sepse kushtëzohen nga rrethanat. Kushtëzohen nga mundësitë, jo nga aftësitë. Por ne mund t’i ndihmojmë që pa rënë pre e kompromiseve të këqija, pa nxjerrë në shitje dinjitetin, pa u blerë nga askush, ata të ringrihen.

Prekese dhe momente gëzimi ka pasur akoma më shumë. Shoqëria ka nisur të lëvizë, ka nisur të na mbështesë. Shoqëria ka parë të pasyruar në jetët e këtyre njerëzve, një detyrim moral për të kontribuar. Sepse po ta mendosh hollë, të vetmet detaje që na ndajnë nga pararendësit tanë, janë ndërgjegja dhe sensibilizimi. Jemi shumë të gëzuar që shoqëria shqiptare u përgjigjet thirrjeve tona për të dhënë. Shqiptarët janë të gatshëm të bëjnë shumë për shqiptarët. Edhe janë akoma më të gatshëm, kur shohin sesi bashkëkombasit e tyre vuajnë urie. Atëherë kur dhimbja që kanë nga uria, është më e fortë se nevoja.

Ne jetojmë në dy botë. Dhe të jesh gjatë gjithë kohës në kufirin që i ndan ato është shumë e vështirë. Duke qenë se një pjesë të madhe të ditës e kalojmë në familjet në nevojë, jetojmë edhe mes tyre. Përjetojmë me ta momentet e vështira, përqafojmë problemet e tyre, dhe mundohemi tua zgjidhim. Por imazhet e aktiviteteve, mbeten në kujtesën tonë. Jo çdo gjë që na përket, është e jona. Ajo duhet të ndahet me të tjerët, sepse vetëm në ato momente, vlera e saj do të moralizohet dhe do të marrë kuptim. Një tjetër parim, mbi bazë të së cilit Fundjava Ndryshe funksionon dhe e respekton në çdo detaj sado të thjeshtë, është mosdiskriminimi.

Ne besojmë se të zhdukësh varfërinë ekstreme në Shqipëri nuk është e vështirë. Mjafton ta duash Shqipërinë. Por të gjitha këto parime, vlera kaq të rendësishme të ndërmarra në një mision që synon rritjen e mirëqënies sociale dhe luftën kundër varfërisë, e kanë një ideal të madh në krye. Një ideal për të cilin luftojnë. “Një shoqëri solidare, me shtresa të ekuilibruara ekonomikisht, që siguron kushtet e nevojshme për zhvillim të barabartë.”

“Ngjyra, etnia, feja apo raca, për ne nuk përbëjnë aspak diference. Pa përjashtim, midis 14.100 familjeve ku Fundjava ka shkuar për të dhënë kontributin e saj, kanë qenë familje me ngjyrë dhe jo me ngjyrë, me besime të ndryshme, dhe ndoshta dhe etni të ndryshme, por një gjë është e sigurtë, ata të gjithë i ka bashkuar një e vërtetë e madhe dhe e dhimbshme, varfëria dhe uria.”

 

Një dokumentar i shkurtër për një vjetorin e Fundjavë Ndryshe

Arritjet

20180109-_LUS8196

Presidenti i Republikës së Shqipërisë nderoi “Fundjavë Ndryshe” me titullin “Për merita të veçanta civile” si shenjë vlerësimi për kontributin e dhënë në shoqëri. Në një periudhë të shkurtër kohore “Fundjavë Ndryshe” ndihmoi dhe u dha shpresë shumë familjeve në nevojë, duke ndërtuar ura komunikimi mes tyre dhe bamirësve të ndryshëm.

20180109-_LUS8202

Kjo ceritifikatë i është dhënë z.Arbër Hajdari nga “Instituti i Fëmijëve që Nuk Shikojnë” për kontributin e “Fundjavë Ndryshe” në zhvillimin e procesit mësimor.

20180109-_LUS8203

“Partners in Albania” i dha një certifikatë vlerësimi “Fundjavë Ndryshe” për ndihmën e dhënë për familjet dhe njerëzit në nevojë dhe aktivitetin vullnetar që inkurajon solidaritetin dhe humanizmin në Shqipëri.

20180109-_LUS8198

Gjatë hapjes së zyrave të “Fundjavë Ndryshe në New York, asambleja e New York e vlerësoi punën e organizatës si një shembull i nismave të shoqërisë civile, si dhe për programet vullnetare, në bazë të së cilave është dhënë një ndihmë e madhe për njerëzit që jetojnë në varfëri ekstreme.

20180109-_LUS8191

Kjo medalje është dhënë nga kryetari i bashkisë z.Erion Veliaj për z.Arbër Hajdari, për kontributin e tij në shoqëri, dukë qenë një model për të rinjtë shqiptarë si dhe themeluesi i nismës më të madhe të bamirësisë në Shqipëri.

20180109-_LUS8193

Ky çmim i është dhënë Arbër Hajdarit nga "Dhoma e Tregtisë" për kontributin e veçantë për njerëzit në nevojë nëpërmjet Fundjavë Ndryshe.

Screen Shot 2018-03-05 at 10.14.44 AM

Për të trembëdhjetin vit radhazi, Top Channel organizoi një sondazh në faqen e tij zyrtare. Fitues si personazhi i vitit 2017 është “Fundjavë Ndryshe”, që me aksionin e saj bamirës u është gjendur pranë familjeve në nevojë.

_LUS8148

Për kontributin e shquar dhe përpjekjet e palodhshme të Fondacionit Fundjavë Ndryshe në shërbim të familjeve shqiptare, Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme (Kisha e SHDM-Mormonët) i prezanton Fondacionit Fundjavë Ndryshe, çmimin “Vlerat Familjare” për vitin 2017.